سلام بچه ها

  چند روز پیش ماجرایی برام پیش اومدخیلی دلم گرفت

 راستش یکی دوستام  بهم زنگ زد گفت

بیا برای تشیع پیکر یه  جانباز که از نزدیکانشان بود

وقتی رفتم وموضوع را پرسیدم گفتند:

ترکشی تو سرش بوده و اون ترکش بیست سال اذیتش می کرده

و بر اثر همین ترکش شهید شده است

وقتی دنبال جنازه حرکت میکردم از خودم خجالت کشیدم

 می دونید چرا؟

چون من حتی بعضی از وقتها از چیز کوچکی نمی تونم بگذرم.

 اما اونها(شهدا) از جونشون هم میگذشتند!

 نمی دونم چیزی عزیزتر  از چون ادم هم هست؟ 

می دونی چرا از چونشون میگذشتند؟

برای من برای تو و برای ما که ما آرامش داشته باشیم.........

اما ما برای شهدا چه کردیم؟حتی نامشان را هم نمی بریم 

بچه ها نمی خوام نصیحت کنم..

اما این حرف دلم که با کسی جز شما نمی گم

شهدا حقی بر گردن ما دارند چقدر حقشان را ادا کردیم؟

شهدا نه ملائکه هایی از آسمان که همه به آسمان رفتند.

اما من در این دنیا ماندم و نتوانستم آنها را درک کنم.....

اما هر وقت نیاز به آرامش دارم.

به گلستان شهدا میروم چون آنجا به من آرامش میده.

 حتی بعضی وقتها احساس غرور میکنم.

 چون ما ایرانیان شهدایی داریم که راهشان را پیدا کردند و رفتند

اما من و..... هنوز در این دنیای بی انتها

هفت شهر عشق را عطار گشت    ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

یاد شهدای هشت سال دفاع مقدس بخیر

نظر یادتون نره