شب بود آسمان تاریک

                        ستاره ها بانور خودشون آسمون رو زیبا تر میکردند

                            اما یه ستاره بود که نورش از همیشه کمتر بود

                              ستاره شبهای قبل خیلی قشنگ میدرخشید

                                       همه مردم شهر اون رو می شناختند

                                        بچه ها بهش میگفتن  ستاره طلایی

                                          اما ستاره طلایی ما یه قصه داشت

                     که باعث شده بود کم نور بشه غمگین بشه وحتی آرومکی گریه کنه

                       آره اون دنبال یه دوست میگشت دوستی که اونو از تنهایی در بیاره

                          اخه اون با کسی دوست نبود و تنهایی اذیتش میکرد

                ستاره تصمیم گرفت یه دوست  پیدا کنه که از تنهایی درش بیاره                                      

                                  ستاره به ماه گفت میشه با من دوست بشی ؟

                       ماه گفت من فقط شبا با تو هستم اما روزها از پیشت میرم

                             و تو نتها میشی من دوست شبهای تو میتونم باشم   

                                     اما دوست همیشگی تو نمی تونم باشم

                               پس دنبال یه دوست دیگه بگرد ستاره بازم ناراحت شد

                                 فکر کرد هیجکسی نمی تونه با اون دوست باشه ........

                                       ادامه داستان یه هفته دیگه. باید تایپ کنم

                                               یه کمم فکر .چون داستان از خودمه

                                            نظرتون در مورد این قسمت داستان چیه

اینروزها آسمان حرفهاش رو مخفی میکنه.

یه کم سیاه میشه یه کم سرو صدا میکنه بعدشم میزنه زیر گر یه؟

شروع میکنه گریه کردن زمین رو خیس میکنه اما بازم گریش بند نمیاد.

آفتاب اون پشتا با نورش آسمون رو سبک میکنه.

بعد آسمون اروم میشه قشنگ میشه زیباتر از همیشه.

بعضی وقتا بغض تو گلوش میمونه آب تبدیل به برف میشه.

اما کسی نمی دونه آسمون برا چی داره گریه میکنه.

تو میدونی؟میدونی؟میدو؟می؟؟؟؟؟؟؟؟